MERHABA

Aylardır aklımda bu düşünce ne yapsam ne etsem nasıl başlasam diye düşünürken eşim Hakandan cesaret alarak başladım yazmaya…

Çok kitap okumama rağmen duygularımı kaleme dökmeyi bir türlü beceremem hatta benden akıl isteyen arkadaşlarıma mesajla bile akıl veremem. O derece aram yoktur yazmakla ama artık sadece arkadaşlarıma, tanıdıklarıma değil isteyen, ihtiyacı olan herkese yardımcı olmak istedim. Yaşadıklarımı anlatmak istedim; e hepinize telefon açamayacağıma göre yazmam şart galiba J çünkü ben de hiçbir şey bilmezken bir blogger anne yardım etti bana (momsblognote) hala aklıma bir şey takılsa ilk ona sorarım. Belki ben de onun bana yardımcı olduğu kadar size yardımcı olur, içinizi rahatlatabilirim.

Gelelim herkesten çok da farklı olmayan hikâyeme… 25 yaşında beklenmedik bir şekilde anne oldum; iyi ki de öyle olmuş ve canım oğlum Yaman dünyaya gelmiş. Tabi hamileliğimin ilk 3 ayında böyle hissetmiyordum; işten yeni ayrılmıştım ve mezun olduğumdan beri dur durak bilmeden çalıştığımı hesaba katacak olursak bu benim için pek de alışagelmiş bir durum değildi… Evde sürekli panjurları kapatarak Grey’s Anatomy izleyip ağlıyordum. Baştan söyleyeyim sulu gözlü olabilirim ama asla duygusal bir insan değildim…!

3 ay boyunca sadece çubuk kraker, yeşil elma ve simit yedim; sadece yemekle kalmadım Hakan’a da yedirmedim. Kokudan ışıktan her şeyden rahatsız olan bir insana dönüşmüştüm. Geç kalmış teşekkürlerimi de buradan aileme ve arkadaşlarıma iletiyorum. Ben bile kendime katlanamazken bir şekilde bana katlandınızJ

3 ayın sonunda evde çok sıkılmaya başladım ve eski çalıştığım yere bir proje için geri döndüm. Tam benlikti sadece 3 ay sürecekti… Yaman daha karnımda ufacık bir bebekken bile bana şans getirmeye başlamıştı…

İkinci 3 aylık dönemim hayatımda geçirdiğim en güzel ve en rahat dönemdi diyebilirim çalıştığım yerde çok mutluydum, yüksek lisansıma devam ediyordum, kafama taktığım hiçbir şey yoktu... Aklımda tek bir soru vardı; bebeğimi nerede doğuracaktım…

Üniversite yıllarında karar vermiştim ilerde hamile kalırsam çocuğumu Amerika’da doğuracaktım. Tabi hamilelik beni çok duygusal biri yaptı ve ben bu kararı anca 5. Ayımın sonunda verebildim. Tabi ki gidecektim! Şu güne kadar yapmayı planlayıp yapmadığım ne vardı ki? Koca bir bebek gibi davranmayıp kendi kişisel kaprislerimi çocuğumun geleceğinin önüne koyamazdım… Her zaman güçlü bir insandım. Yine olmalıydım… 29 haftalıkken doktorumun da iznini alarak atladım tek başıma Amerika’ya gittim.

Bebek bakım uzmanı değilim. Uzmanı olduğum tek bebek kendi oğlum; onu da her anne gibi herkesten iyi bilir herkesten iyi tanır, herkesten iyi bakarım. Amacım hamilelikte ve bebek bakarken yaşayıp kimseye soramadığım şeyleri burada anlatmaya çalışmak. Herkese merhaba…