Hamile olduğumu Ağustos ayında öğrendim ve öğrendiğim andan itibaren
aklımda tek bir düşünce vardı; 2 yıldır beklediğim İtalya seyahatime gidememek.
Eğri oturup doğru konuşalım… hamile olduğunu öğrendiğini anladığı an içine
annelik güdüsü gelenler bana hiçbir zaman inandırıcı ve samimi gelmiyor. Ben
Yamanı karnımda ilk hissettiğim zamana kadar ah bebeğim canim bebeğim halet-i
ruhiyesinde değildim. Aslında doğana kadar olayın ciddiyetini pek
anlayamamıştım açıkçası. 
Gelelim mühim(!) İtalya mevzusuna. Biletleri, programı ben hamile olmadan
çok önce yapılmış ve yıllardır tekrar buluşmayı beklediğim biricik sevgilim
İtalya’ya gidemeyecek miydim? Doktordan hiç hoşlanmadığım bir yanıt geldi; “ben
senin yerinde olsam gitmem”. İçimden ama siz ben değilsiniz sayın doktor; ben
giderim demek geliyordu fakat ağzımdan çıkan tek cümle NEDEN?! oldu. Meğersem
doğal ayıklanma diye tabir ettiğimiz ilk 3 aylık dönemde her şey olabilirmiş.
Bunun için annenin yapacağı hiçbir şey yokmuş ama orada başıma bir şey gelirse
kendimi suçlarmışım falan filan… Ben suçlamamaya karar verdim kendimi ve düştüm
2 yakın arkadaşımla yollara! Bu arada durmadan kusuyorum ve yeşil elma besin
çizelgemin 100%’ünü kapsıyor.
Tabi kafamda deli sorular; şarapsız bir İtalya nasıl geçecek? O muazzam,
hayranı olduğum İtalyan yemeklerini yiyebilecek miyim?
Milano tatilim çok güzel geçti. Bütün o ilk trimester’in getirdiği huysuz
ben gitmişti. Aklımda kalan ve pişman olduğum tek şey cinsiyetini bilmediğimden
Yaman’a alamadığım kıyafetlerdi. Neyse ki
İtalya benden ben İtalya’dan asla ayrılamayız. En kısa sürede tekrar
görüşmek üzere diyerek 4 günlük muazzam tatilim sona erdi.
Şuan diyorum ki iyi ki gitmişim…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder